Na przekór Cywilizacji Śmierci (o. Tadeusz Rydzyk)
Każdy z nas, wiernych Kościoła Rzymskiego, wie dobrze że światu zagraża cywilizacja śmierci. Zjawiska związane z "cywilizacją śmierci" papież Jan Paweł II wymienił przede wszystkim w encyklikach Veritatis Splendor i Evangelium Vitae. Wielokrotnie wypowiadał się na ten temat o. Tadeusz Rydzyk, redemptorysta, na falach radia „Ma ryja”.
Według autora tego określenia, cywilizacja śmierci ma odzwierciedlać stosunek ludzi do życia. Pojęcie cywilizacji śmierci odnosi się przede wszystkim do zagadnień społecznych, jakie obecnie zagrażają życiu. Kościół katolicki, powołując się na interpretację słów Chrystusa, potępia takie działania jak: aborcja, eutanazja, antykoncepcja, samobójstwo, morderstwo, ludobójstwo, promiskuityzm, homoseksualizm, transseksualizm, biseksualizm oraz pedofilię. Twierdzi się, że państwa Europy zachodniej porzuciły "cywilizację życia" - przez którą należy rozumieć między innymi kultywowanie wartości rodzinnych i przekonanie o świętości życia ludzkiego – jedyną drogę, która uchronić może od wspomnianej cywilizacji śmierci. Naruszanie klasycznych struktur rodzinnych prowadzić ma, wg propagatorów chrześcijańskiej "cywilizacji życia", do samozagłady społeczeństwa, które, popadając w hedonizm, zaprzestanie reprodukcji. Rodzina jest, zgodnie z nauczaniem Kościoła, jedynym gwarantem przetrwania społeczeństwa i jego prawidłowego rozwoju.
Ważnym przejawem cywilizacji śmierci jest nawoływanie do reformowania naszego Świętego Kościoła, do porzucenia celibatu i dopuszczenie kobiet do kapłaństwa. Tymczasem wypowiedzi Papieży są jednoznaczne. "Nieocenionym bogactwem" nazwał Benedykt XVI celibat księży w ogłoszonej we wtorek postsynodalnej adhortacji apostolskiej "Sacramentum caritatis".
Jan Paweł II w adhortacji apostolskiej o formacji kałanów napisał: Nie można zatem uważać celibatu kapłańskiego za zwykłą normę prawną albo całkowicie zewnętrzny warunek dopuszczenia do święceń, lecz należy widzieć w nim wartość głęboko związaną z sakramentem święceń upodabniającym do Jezusa Chrystusa, Dobrego Pasterza i Oblubieńca Kościoła, a więc wybór większej i niepodzielnej miłości do Chrystusa i Jego Kościoła, w pełnej i radosnej gotowości serca do podjęcia posługi pasterskiej.
Copyright © 2008 Your Church - Web Design By FreeChurchWebDesigns.com